Droom of nachtmerrie?

Ik moet naar buiten... Ik trek de grote deur open en zie mijn pad voor mij uitgestippeld. Letterlijk. De weg vanaf het huis heeft links en rechts iets wat lijkt op de geluidswallen langs de snelweg. Wel een paar meter hoog, je kunt er onmogelijk overheen kijken. De wallen zijn wit, pas geplaatst, onbegroeid. En het pad heeft een stippellijn in het midden... Er loopt niemand anders, ik hoor niemand anders, ik zie niemand anders... dit is mijn pad. Ik kan maar twee kanten op, het pad volgen en/of teruggaan. Ik kan niet zien waar het pad heen leidt... er zit een bocht in. Het lijkt of ik in een doolhof terecht ben gekomen, waar je ook niet over de wallen heen kunt kijken. Plotseling vliegen er drie ganzen over, ik hoor hun vleugels duidelijk de lucht boven mij verplaatsen (woesj, woesj, woesj...) en een tel later voel ik de frisse wind die zij veroorzaken in mijn gezicht... weg zijn ze weer. Ik aarzel te lopen over dit pad... Wie heeft dit (godverdomme) bedacht? Wie heeft mij mijn uitzicht weggenomen? Wie heeft bepaald dat dit mijn pad is? Ik loop langzaam de eerste meters naar de eerste bocht en zie dat het verder gaat naar een tweede bocht.. ongewijzigd, onveranderd. Ik word bang, loop terug, de eerste bocht voorbij en zie aan het eind van mijn pad mijn huis. Gelukkig! Mijn huis is er nog. Ik zie het dak fier over het pad uitsteken en de eikenboom steekt metershoog de hemel in. Ik draai mij weer om en ik raak gewend aan het wit van het pad en zie het nu beter... hier en daar groeit klimop over de wal en pal voor mijn voeten steekt een grote naaktslak over... Ik besluit dat de kale wal om mijn eigen uitzicht vraagt en ga mijn schilderspullen halen...

In Memoriam Mandor

De liefste hond van de hele wereld

Dag Manneke...